Ιστορία του χωριού μας
Η ιστορία των Γεωργουτσατών γράφτηκε από ανθρώπους που αγάπησαν τον τόπο τους και στάθηκαν δίπλα στην εκκλησία και στην κοινότητα σε δύσκολα χρόνια. Σε αυτή τη σελίδα θυμόμαστε τον ιερέα και τους άνδρες που καθοδήγησαν το χωριό από τα τέλη του 19ου αιώνα έως τις παραμονές του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου.
Ο Παπά Χρήστος Τζαρτζαλος
Ο Παπά Χρήστος Τζαρτζαλος γεννήθηκε το 1858, γιος του Αναγνώστη Γιάννη. Σπούδασε στη θεολογική σχολή στην Ελλάδα και γύρω στο 1886 διορίστηκε ιερέας στο χωριό Ποντικάτες και στη συνέχεια στο χωριό Δελβινάκι. Μετά από 11 χρόνια διορίστηκε στη Μητρόπολη Αργυροκάστρου. Τα τελευταία χρόνια ήρθε στο χωριό μας, όπου δούλεψε σκληρά για τη συγκρότηση της εκκλησίας και των βακουφιών. Αντιστάθηκε στα κατεστημένα των μωαμεθανών. Ο Παπά Χρήστος είχε συγκροτήσει μια ισχυρή εκκλησιαστική επιτροπή, συνεργάσιμη με τις τοπικές εξουσίες.
Το 1929, την ώρα που λειτουργούσε στην εκκλησία του χωριού μας, έπεσε με το ευαγγέλιο μπροστά στο ιερό από εγκεφαλικό. Αμέσως οι χωριανοί, άντρες και γυναίκες, όπως ο Γρηγόρης Τάβος και ο Κώστας Φώνης, τον σήκωσαν και τον πήγαν στο σπίτι του, όπου και πέθανε. Ενταφιάστηκε με τιμές μητροπολίτη, όπως ορίζει ο θρησκευτικός νόμος, κοντά στο καμπαναριό, πίσω από την εκκλησία του Αγίου Νικολάου, εκεί όπου βρίσκεται ακόμα και σήμερα.
Οι τρεις άνδρες που καθοδήγησαν το χωριό
Ο Γιώργος Γιωβάνης
Ο Κώστας Παπάς
Ο Στέφανος Καραγκιούζης
Το χωριό μας από το 1880 έως το 1939 καθοδηγούνταν από τρεις ισχυρούς άνδρες: τον κ. Στέφανο Καραγκιούζη, τον κ. Γιώργο Γιωβάνη και τον κ. Κώστα Παπά.
Ανεξάρτητα από τις μικροδιαφωνίες που είχαν μεταξύ τους για τα εθνικά και θρησκευτικά θέματα που αφορούσαν το χωριό μας, γίνονταν ένα σώμα. Μπορούμε να αναφέρουμε δύο τρία περιστατικά, για τα οποία είχαν φτάσει μέχρι τη Θεσσαλονίκη, με τα μουλάρια, στα δικαστήρια, για τα προβλήματα του χωριού μας.
Τα προβλήματα που αντιμετώπισε το χωριό
- Οι αγάδες του Αργυροκάστρου και οι κλέφτες: μια διαμάχη που είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο του Μήτρο Πύλιου, ο οποίος έγινε η αιτία να διώξουν τους αγάδες από την Κούλα.
- Ο Προφήτης Ηλίας: το πρόβλημα που προέκυψε από τη διεκδίκησή του από τη Δρόβιανη και τη Μουζίνα.
- Ο ποταμός Δρύινος: το πότισμα του κάμπου, που μοιραζόταν με τα πάνω χωριά, για τους μουσιάδες του χωριού μας.
Γιατί κρατάμε αυτή τη μνήμη
Οι ιστορίες αυτές δείχνουν πώς οι Γεωργουτσάτες στάθηκαν ενωμένοι για την εκκλησία, τη γη και το νερό τους. Τα ονόματα του ιερέα και των τριών ανδρών μένουν ζωντανά στη μνήμη των οικογενειών του χωριού και περνούν από γενιά σε γενιά. Όποιος περπατά σήμερα δίπλα στο καμπαναριό του Αγίου Νικολάου ή κοιτάζει τον κάμπο της Δερόπολης μπορεί να θυμηθεί τους αγώνες που έκαναν τον τόπο αυτό ό,τι είναι σήμερα.